Sana..
Sana gelmemeni,varolan mesafeleri inkar etmemeni söyledim. Anlamadın. Aslında beni anladığını sanmandı esas düğüm. Çözmeye çalıştıkça, daha da dolandık birbirimize. İkimizin de suçu yoktu. Ben yalnızdım, sen gerçeğe açtın. Steril dünyanın içindeki suluboya paleti gibiydim senin için. Görmediğin, var olduğunu bile bilmediğin renklere boğuldun. Ama o kadar kaptırdın ki kendini, renkleri karıştırı koca bir leke elde ettin. Yapmamalıydın. Ben sana hiçbir şey vaadetmedim. Ama sen ne yaptın? Önce kendini inandırdın yalanına. Senin için mükemmel olduğuma, karşılaştığın kimseye benzemediğime...daha da kötüsü, içimdeki acıyı gördüğünü sandın. Ne kadar da safsın…Dedim ya. Kendi steril dünyanın kahramanısın sen. Orda yaşıyorsun. Bense tek gözünü kapatarak görmeyi inkar ettiğin gerçeğin timsaliyim karşında.
Sen her gün kauçuk eldivenlerini giyip hayata dokunurken, senin kaçtığın şeylere kucak açıyorum ben. Elime, yüzüme çarpıyor, saçlarıma dolaşıyor gerçekler, acılar, sokaklar, insanlar..
Sana bu kadar yüklenmek istemiyorum aslında ama olan bu. Senin için cazip olmamın sebebi bu. Daha önce gözlerini açmaya kalkan kimse olmamış senin. Alice’in uydurduğu Harikalar Diyarında , Oz Büyücüsü’ ne inanarak büyümüşsün. Ama üzgünüm Dorothy, artık Kansas’ta değilsin. Kandırma kendini ya da beni. Çünkü ben büyüyeli çok oldu. Sen oyuncaklarınla oynarken, kim bilir ben kaçıncı intihar mektubumu yakıyordum, yine beceremediğime lanet ederek..